Een (koude) stiltewandeling.

Zaterdagochtend zijn we, om 8.00 uur 's ochtends, een

stiltewandeling gaan maken in de Kampina. De

Kampina is een natuurgebied met bos en heide in Brabant.

De temperatuur was een paar graden onder nul, maar ik

had er nauwelijks last van. De natuur was zo ongelooflijk

mooi dat mijn gedachten daar naar uit gingen zodat ik de

kou nauwelijks voelde. Op zo'n vroeg tijdstip zie je de

natuur echt ontwaken en door de kou zag je ook veel rijp

op de grond en bladeren.

Ook zagen we de zon opkomen waardoor de lucht allerlei

mooie kleuren kreeg. Prachtig om te zien.

Het mooie van stil wandelen is dat je in gedachten loopt,

of juist zonder gedachten. Maar omdat je niet loopt te praten,

kijk je veel meer om je heen naar de natuur en daardoor

zie je veel meer details. Het is echt mooi om te doen.

Ik kan het iedereen aanraden. Je kunt natuurlijk ook samen

een wandeling maken en af en toe stiltes laten vallen.

Niets zeggen kan soms heel mooi zijn.

Probeer het maar eens.

groet,

Marijke

Wandelen door het Land van Ooit.

Ondanks het druilerige en natte weer van vandaag wilden

we toch graag even naar buiten. Daarom zijn we gaan

wandelen in het Land van Ooit, want ik had begrepen dat

het binnenkort helemaal dicht gaat. We waren hier al eens

eerder geweest (zie hier) maar dat was het drie jaar geleden.

Toen was het park al geen attractiepark meer en werd er al

geen onderhoud meer gedaan. Daarom leek het ons leuk

om te gaan kijken hoe de soldaten er nu bij zouden staan.

Om het roze kasteel staan allemaal hekken, want ze zijn

aan het renoveren. Wat er precies met het kasteel gaat

gebeuren, weet ik niet. Ik geloof een medisch bedrijf.

Zo zagen de soldaten er drie jaar geleden uit:

Links is toen, rechts is nu:

De soldaten staan helemaal in het hoge riet en er zijn zelfs

een heel stel soldaten niet tot nauwelijks meer te zien.

Het ziet er precies zo uit als de staat van het park. Waar

ik dat bij het park troosteloos vond, is het bij de soldaten

eigenlijk wel bijzonder. Alleen jammer dat je ze niet allemaal

meer ziet.

  

  

Ik vind het wel grappig dat wij het park nooit gezien hebben

toen het volledig in bedrijf was, maar alleen sinds het

gesloten is. Het is geen groot park, maar je kunt er toch

wel een uurtje wandelen. Ondanks het mindere weer

heb ik er weer van genoten. Vooral van de soldaten.

Die vind ik toch wel speciaal.

Als het bouwen klaar is, ga ik misschien weer eens.

Gewoon om te kijken.

Dus ben je in de buurt, ga eens kijken. Nu kan het nog.

groet,

Marijke

Een paar dagen Zeeland.

Tussen Kerst en Oud&nieuw zijn we een paar dagen naar

Zeeland geweest. Heerlijk even uitwaaien en genieten.

We zaten buiten het dorp Zierikzee in een oude knechtwoning.

Het waren een paar leuke dagen met een bezoek aan

Zierikzee, het watersnoodmuseum, wandelen en eten met

vrienden die op bezoek kwamen, op bezoek bij de zeehonden

en natuurlijk bos en strand. Want het was mijn wens om

op het strand hele rijen palen te zien. Je kunt maar een

eenvoudige wens hebben.

  

De zeehondenopvang in Stellendam was erg interessant

om te bezoeken, maar de vrijlating in zee was toch echt

wel het hoogtepunt. Ik vond het zo mooi en ontroerend om

te zien dat er vier zeehonden weer sterk genoeg waren om

de zee weer in te gaan. Voordat ze weg zwommen, keken

ze nog even om om gedag te zeggen.

De laatste dag zijn we gaan wandelen vanuit Burgh

Haamstede. Een stuk door het bos (natuurgebied) en

terug via het strand. En ja hoor, daar stonden eindelijk

de palen. Wens vervuld, bucketlist afgestreept.

  

Het was gezellig om na de feestdagen even te gaan

uitwaaien, want dat doe je in Zeeland wel. Overal,

maar vooral op het strand natuurlijk. Het was droog weer,

maar wel behoorlijk mistig. Dat zorgt voor ander licht om

foto's te maken.

Thuis zijn we het nieuwe jaar rustig ingestapt met het gezin.

Natuurlijk wens ik iedereen alle goeds, maar dat doe ik het

hele jaar door eigenlijk ook altijd. Alleen nu speciaal.

groet,

Marijke

De Pilea als kerstgroet voor vriendinnen.

Al langere tijd hou ik van de Pilea Peperomiodes oftewel

pannenkoekenplant. Ik heb ook wel eens gehoord dat het

de Chinese Moneyplant heet. De oorsprong van deze plant

ligt wel in China, maar wat de link met geld is, weet ik niet.

Aangezien de planten die ik heb, regelmatig " baby's "

krijgen, is het makkelijk om ze te stekken.   

Nadat de stekjes een tijdje in het water hebben gestaan,

kun je goed zien dat er allemaal wortels zijn ontstaan.

Hoogste tijd dus om ze in de potgrond te zetten. Daarvoor

heb ik kleine stekpotjes gebruikt.

Ik geef de planten twee keer per week water waarbij ik

de potjes dan ook altijd 180 graden draai. De Pilea groeit

namelijk erg naar het licht. En door ze dan steeds rond

te draaien groeien ze recht omhoog. De Pilea houdt niet

van (felle) zon. Ze staan bij mij alleen voor het raam als

de zon niet recht op het raam staat. En als de plantjes

goed gegroeid zijn, is het weer tijd om te verpotten.

  

  

  

Deze plantjes ben ik begin september gaan stekken en

zijn nu ongeveer vier maanden oud. Het is dus een kwestie

van twee keer per week water geven, steeds 180 graden

draaien en geduld hebben, maar wel erg leuk om te doen.

Ieder jaar met Kerst heb ik een Kerstdiner met zes

vriendinnen en maak ik voor ieder een Kerstgroet. Daar

moet ik altijd even over nadenken, omdat ik dan niet de

traditionele kaart wil doen. Dit jaar heb ik de zes

Pileaplantjes omgetoverd tot Kerstgroet. Ieder potje

kreeg een koordje met daaraan een kleine kerstbal en

een kaartje met "Merry everything" erop.

Een Pilea plantje heeft eigenlijk niets met Kerstmis te

maken, maar het zijn plantjes die groeien. Met een

beetje fantasie kun je er iemand voor het volgend jaar

veel geluk en gezondheid wensen. En als er iets waar

is van de Chinese Moneyplant dan..........................

Fijne Feestdagen allemaal en de beste wensen voor 2019.

Merry everything,

groet

Marijke