Follow by Email

zondag 8 juli 2018

Musjes.


De afgelopen dagen zitten er een paar musjes de hele dag
bij ons in de tuin en dat is heel gezellig. Op zich zitten er altijd
musjes in de tuin, maar nu lijken het er een paar. Misschien
is de rest van de groep op vakantie. Ze vliegen af en aan.
Ze zitten op de heg, komen door de heg, zitten op het dak,
komen drinken en wassen in de waterbak, eten brood en
zitten in de struik. Soms zie ik ze even niet, maar al snel
komt er één aangevlogen. Grappig is dat het meestal het
mannetje is. Het vrouwtje zie ik toch minder. Ik weet niet
waarom. Door de warmte buiten moet ik de waterbak
iedere avond opnieuw vullen, dus als ik de planten water
geef, doe ik dat ook met de vogelwaterbak. Toch een beetje
voor ze zorgen.








  

 Nu lijkt het net alsof ik de hele dag in de tuin zit met mijn
fototoestel in de aanslag, maar dat is niet zo hoor. Het
fototoestel ligt klaar en kan ik zo pakken. Maar het is wel
erg leuk om even in een stoel te zitten en te kijken wat de
musjes allemaal doen. Het verveeld nooit. Dat noemen
we genieten van de kleine dingen en dat is echt aan te raden.
groet,
Marijke

zaterdag 30 juni 2018

Een dagje Duisburg.


Gisteren zijn Richard en ik gezellig een dagje
samen op stap geweest naar Duisburg.
We begonnen met een bezoek aan
achtbaan waar je overheen kunt wandelen.
Het is een kunstwerk op een heuvel waar eerst
een zinkfabriek stond. Het was echt schitterend
om te doen, mede door de strak blauwe lucht op
 de achtergrond. Ik vond het wel een unieke plek
en een uniek kunstwerk. 


  


Vervolgens reden we door naar het Landschaftspark.
Dit is een oude ertsfabriek die in 1985 is stil
gelegd en waar nu de natuur het weer overneemt.
De fabriek ligt in een groot gebied waar je doorheen
kunt wandelen en waar je steeds andere dingen
ziet. Soms was het heel apart om te zien hoe de
bomen, struiken en klimop aan het groeit.
Zeer bijzonder. We konden zelfs een hoogoven
beklimmen tot 74 meter hoogte. Echt ongelofelijk
om al die buizen etc te zien. Ook hier was de
strak blauwe lucht prachtig.

               
 








Als laatste hebben we een bezoek gebracht
aan de Innenhafen en de Innenstadt, maar beide
konden niet tippen aan de twee andere
bezienswaardigheden. Het was een warme, maar
hele gezellige dag samen waarbij onze
zintuigen weer optimaal geprikkeld zijn.
Voor herhaling vatbaar dus.
groet,
Marijke

maandag 18 juni 2018

Museum Voorlinden.



Zondag ben ik met Richard naar het museum Voorlinden
in Wassenaar geweest. Een museum wat zegt "beleef
kunst, natuur en architectuur". Het is een museum dat pas
twee jaar open is, maar waar ik steeds vaker foto's van op
Instagram zag. Ik werd er door getriggerd om te gaan
kijken. Het museum heeft drie tentoonstellingen. De
eerst was een tijdelijk tentoonstelling "Stage of being".




De tweede tijdelijke tentoonstelling was van Wayne Thieband
en bestond uit allerlei schilderijen. Mooie, rustige schilderijen
van mensen of van taarten. Ik snap alleen nooit waarom
mensen op schilderijen dan nooit lachen. Ooit hoop ik te
begrijpen waarom.



De derde tentoonstelling was de permanente. Daar kwam
ik voor. De mini liftdeuren gingen echt open en dicht. De
tekst "where do I end and do you begin". Een kunstwerk
"through the wall" gemaakt van de deuren en kozijnen van
200 huizen uit een dorp in China waarbij binnen ook alle
200 lampen uit die huizen hingen. Een erg groot echtpaar
(twee keer zo groot als wij) zonnend op het strand onder
een parasol. Een enorm, cortenstalen sculptuur waar je
doorheen kunt lopen. Een kunstwerk dat precies lijkt op
een zwembad, wat betreft kleuren en trapje, je waant je
echt in het zwembad zonder nat te worden. En als laatste
grote ronden vormen gemaakt van fijn zand waardoor het
lijkt op een glazen pot met water erin.









Wat vonden we het mooi. Vooral de derde tentoonstelling
maakte erg veel indruk op ons. Gewoon door de bizarre
afmetingen, maar ook het herkenbare en ook soms wat
mysterieuze. Het gebouw was ook prachtig. Daarbij zag je
aan alle kanten door de enorme glazen ramen steeds een
prachtig aangelegde tuin. Inderdaad kunst, natuur en
architectuur. Vanuit het museum kon je buiten zo richting
strand lopen (althans zicht op de zee). Dat was een mooie
verbinding met de natuur. Dit was weer een museumbezoek
dat alle zintuigen heeft geprikkeld. Daar hou ik wel van.
Zeker de moeite waard om te bezoeken.
groet,
Marijke

donderdag 7 juni 2018

Een ieni-mini-naaktslakje.


Het is weer de tijd van de slakken, vooral als er een flinke
regenbui is gevallen. Je ziet veel slakken met huisjes, maar
ook naaktslakken. Die laatste vind ik persoonlijk niet zo
mooi. Maar nu zat er een ieni-mini-klein naaktslakje bij het
buitenhok van Max, ons konijn. Max vind dat bezoek niet
erg, maar wij vinden het niet fijn. Daarom heb ik het kleine
slakje voorzichtig op de stenen gezet. Hij (of zij) was niet
groter dan twee centimeter, maar het was een volledige
slak zonder huis.



De foto's zijn niet heel erg scherp, maar ik vond het zo
bijzonder om te zien, dat ik toch heb geprobeerd om
foto's te maken. Waar het slakje nu is, weet ik niet. Ik
hoop dat het goed met hem gaat en eigenlijk ben ik best
nieuwsgierig hoe groot hij nog gaat worden.
groet,
Marijke

maandag 4 juni 2018

Dagje uit met vriendinnen #6.


Twee keer per jaar ga ik met een groepje vriendinnen een
dagje op stap. Iedere keer georganiseerd door een ander.
Afgelopen vrijdag was het weer zover, alleen dit keer was
er een alternatief programma.
We begonnen met koffiedrinken in de tuin bij Marlies met
zelfgebakken appelcake. De zon scheen en het was erg
gezellig. Om te gaan lunchen moesten we een stukje 
lopen vanaf de auto, maar dat was heerlijk om te doen.
Helaas was er geen plaats voor zes meiden. Kennelijk
waren er meer mensen die met het mooie weer ergens
wilden eten. Dus zat er niets anders op dan terug te
wandelen en bij de locatie, waar we wilden afsluiten met
koffie, te gaan lunchen. 





Het was gezellig en lekker.
Maar het ging heel hard regenen. Het was onze bedoeling
om een wandeling van vijf kilometer te gaan maken. Er zat
niets anders op dan nog een lekker kopje thee te nemen en
gewoon door te kletsen. 
Al met al was het een hele leuke dag, ondanks de regen.
En wandelen doen we de volgende keer wel weer. In
september gaan we weer op stap.

zondag 27 mei 2018

Sam.


Laat ik aan je voorstellen: onze nieuwe
huisgenoot Sam, de grasparkiet. We
hebben al eerder een grasparkiet gehad,
namelijk Joepie. Het verschil is de kleur,
maar volgens mij zijn ze beide even tam.
Sam woont sinds vrijdag bij ons en zit nu
al op je vinger, je schouder en je mag hem
ook een zoen geven (als hij dat goed vind).
Het is wel grappig om te zien hoe snel we
allemaal gek zijn op dit 33 gram wegende
vogeltje.





Ik zie hem alleen nog nauwelijks water
drinken en voer eten, maar misschien
doet hij dat als wij er niet bij zijn.
Ik hoop het maar.
Vanaf nu hoor je vanaf nu iedere ochtend
4 x "goedemorgen Sam". Heerlijk toch.
groet,
Marijke