Follow by Email

zondag 19 maart 2017

Het onderwijsmuseum.


Gistermiddag zouden Richard en ik, samen met vrienden,
gaan wandelen op Tiengemeenten, maar het weer gooide
roet in het eten. De afspraak werd verschoven naar een
borrel en etentje aan het einde van de middag. 
Daardoor konden we een bezoek aan het westen van het
land combineren met een bezoek aan Dordrecht. Op mijn
lijstje stond namelijk Het onderwijsmuseum. Een educatief
museum over het onderwijs in Nederland vanaf heel vroeger.
Maar buiten dat het een leuk museum is, bevind het zich
ook in een bijzonder gebouw: Het gebouw de Holland.
Nu laat ik alleen foto's zien van het museum, binnenkort
van het gebouw.

Naast het meest beroemde attribuut: het aap-noot-mies
leesplankje waren er veel leermethodes te zien waarmee
men leerde lezen en leerde rekenen. Maar ook dingen die
gebruikt werden, zoals inktpotjes en kroontjespennen. Het
"telraam" bestaande uit twee handen (om tot twintig te
kunnen tellen) had ik nog nooit gezien.



Door het hele museum hingen ook heel veel mooie
schoolplaten aan het plafond. Platen die nu een gewild
item in vele interieurs zijn zelfs.



 


We zagen op een gegeven moment ook oude
schoolrapporten hangen en die kwamen mij erg bekend
voor. Vooral het rapport linksonder "wat ik al ken". Dat rapport
heb ik vroeger (in de eerste klas van de basisschool) zelf ook
gekregen, ik was toen zes jaar oud. Ik heb het rapport thuis
natuurlijk gezocht en gevonden.



Het was gewoon een feest van herkenning, zoals er
natuurlijk veel bekende, leuke dingen te zien waren.
Ik heb ook altijd een zwak gehad voor de doosjes
met letters en lettersamenstellingen, leesmethodes,
schoolplaten en aap-noot-mies. Maar ik heb ook veel
nieuwe dingen gezien.
Als je in de buurt van Dordrecht bent is het erg leuk
om er even binnen te gaan kijken. Ik heb ervan genoten.

groet,
Marijke

vrijdag 17 maart 2017

Tiny pleasures #9.



Watch something grow. From the pit of an avocado.
Iets zien groeien. Van de pit van de avocade.

In het voorjaar van 2016 stond op het blog van Wimke
een blogpost over het kweken van een avocadoplant.
Dat leek mij een leuk experiment, omdat we iedere week
avocado's eten en ik steeds denk dat het zo leuk zou zijn
als ik daar een plantje uit kon laten groeien.
Wimke noemde twee opties:
1) in een avocado drie tandenstokers prikken en de pit met
zijn "billen" in het water zetten. Dat was ook mijn eerste
optie. Er is zelfs een dienblaadje met een stel potjes naar
de buren gegaan toen wij op zomervakantie gingen. Alles
om het experiment te doen slagen. Maar helaas, er
gebeurde helemaal niets. Dus over naar optie 2.
2) doe in een potje potgrond, duw de avocado deels erin,
geef hem water en dek het potje af met folie die door
een elastiekje wordt vastgehouden. En bingo, deze
manier sloeg prima aan. Na een tijdje ging de pit in twee
splijten en langzaam kwam er een steeltje tevoorschijn.







Op een gegeven ogenblik had ik vier stadia van de
groei van de avocadoplant. Ik vond het prachtig om te
zien hoe de stelen aan het groeien waren. De potjes
werden zelfs iedere dag gedraaid zodat ze weer opnieuw
naar het licht konden groeien. Op die manier werden de
stele mooi recht.


Ze worden steeds een beetje groter en gisteren
zag ik ineens dat er weer een stel nieuwe blaadjes
uitkomen.



Ik heb geen idee hoe ver de plantjes zullen groeien,
maar het proces is hartstikke leuk om te volgen. De vreugde
die er ontstaat als er toch weer een stukje steel tevoorschijn
komt vind ik geweldig. Ook alleen ik hier thuis hoor, de rest
van de familie denkt er het zijne van geloof ik. Doordat
deze plantjes zo goed hun best doen, zijn er zelfs weer
een stel nieuwe planten in huis gekomen. Ik miste het
groen toch wel. Planten hielden het bij ons nooit zo goed
uit de afgelopen jaren. Door de groei van deze avocado's
houden we de andere planten ook mooi in leven.

Misschien dat iedereen hier in huis het stiekem toch
wel leuk vind. Ik ben er in ieder geval blij mee. Als ik
nu jonge kinderen had, was het nog een soort van
biologieproject, maar nu is gewoon leuk.

groet,
Marijke

dinsdag 14 maart 2017

Kunst op een silo.


Als je in Den Bosch over de Veemarktweg rijdt, kom je
langs de oude fabrieken van de Tramkade. Vroeger was
het een meel- en diervoederfabriek. Tegenwoordig wordt
het een culturele hotspot. Je kunt wat drinken in het
Werkwarenhuis, maar er worden ook markten georganiseerd.
Hetzelfde in de Mengfabriek.

Naast de fabrieken staan een 18-tal silo's, maar doordat ze
verdeeld zijn in drie rijen van 6 dicht tegen elkaar, zie je er
maar een stuk of 8 vanaf de weg. Het zijn grote, witte silo's.
Toen ik er een tijdje terug op een mooie dag langs fietste,
zag ik dat de silo's beschilderd waren met allemaal
verschillende, schitterende schilderingen. Het zijn mensen,
dieren en vormen in allerlei verschillende kleuren. Het zal
 het werk van verschillende kunstenaars zijn die verbonden
zijn aan projecten van het Tramkadeterrein.  


  
  

  



Ik vind het in ieder geval al heel knap dat je zo'n groot
kunstwerk kunt maken, maar buiten dat vind ik het
apart om te zien dat er van oude silo's een kunstwerk
gemaakt wordt. Toch moet ik ook eerlijk bekennen
dat ik het ook een soort van druk vind, misschien had ik
het persoonlijk mooier gevonden als alle silo's samen
verbonden waren door een heel groot schilderij. Dan
hoorden ze meer bij elkaar dan nu met zoveel verschillende
schilderingen. Hoe knap gemaakt ik het ook vind.

Wat vind jij er van?
groet,
Marijke

zondag 12 maart 2017

Mosterdsoep met schorseneren.


Dit weekend wilde ik weer eens een andere soep maken,
nl uit het kookboek van de Veldkeuken. Ik koos voor de
soep met schorseneren, iets dat steeds de vergeten
groenten worden genoemd. Het was ook best lastig om
ze in de groentewinkel te vinden, want ze hebben er niet
zoveel van als bijvoorbeeld wortelen of zo.Ik moet ook
eerlijk bekennen dat ze er niet zo mooi uit vond zien. Ze
zaten namelijk onder de aangekoekte aarde.




Voor de bouillon had ik een ui, een prei en een wortel
nodig. Tot nu toe maakte ik altijd soep met heel veel
groenten en bouillon van een blokje die ik dan kookte
en met een mixer glad mixte en dan had ik soep.
Nu moest ik met ui, prei, wortel en water zelf bouillon
maken en daarna de groenten weggooien.
Terwijl de bouillon aan het trekken was, ging ik de 
schorseneren schillen. Ik vond ze een beetje op
asperges lijken. 



Uiteindelijk maakte ik de soep met boter, bloem en de bouillon.
Daarna ging de mosterd erin en als laatste gingen de
schorseneren erbij.


Ik vind het altijd leuk om een nieuw recept te maken.
Dit keer heb ik zelf weer allerlei nieuwe dingen geleerd.
En de soep, die was heerlijk en zal nog wel vaker
gemaakt worden.
Er staan nog veel meer lekkere recepten in het
mooie kookboek van de Veldkeuken. Ik ga er
zeker nog meer van maken.

groet,
Marijke


vrijdag 10 maart 2017

Tiny pleasures #8.



A field of crocuses in bloom
Een veld krokussen in bloei

Als de krokus weer uit de grond omhoog komt en in bloei gaat staan,
is dat een teken dat de lente in aantocht is. Daar wordt ik zo blij van.
Zoals ik al eerder heb geschreven, ben ik niet zo'n wintertype. En dus
verlang ik in januari zo ontzettend naar de lente. Nu weet ik wel dat de
krokus eerder komt dan de daadwerkelijke lente, maar toch is het wel
een teken dat de lente in zicht is. Dat is voor mij al genoeg. Ik ga dan 
langzaam weer wat domen van zonder jas naar buiten gaan etc.
Voor de krokus vind ik het altijd zielig als hij (of zij) al boven de grond
uitkomt, maar er komen nog nachten nachtvorst achteraan. Dan ben
ik altijd bang dat de krokus afsterft, maar gelukkig gebeurt dat niet echt.
Op dit moment zie ik vooral de paarsachtig krokus en de witte of de gele.
Misschien zijn dat ook de kleuren die vooral in de grond worden gestopt.
Of er is een andere reden voor die ik niet weet. Dat is ook niet nodig, het
is gewoon genieten van een grappig bloemetje en de komende lente.


maandag 6 maart 2017

Koekjes bakken


Het weekend zijn Lotte en ik, als afsluiting van
de vakantie koekjes gaan bakken. Ik had een
pak gezonde koeken gekocht om uit te proberen.
Lotte ging aan de slag met mixen, kneden en rollen.
Dit keer hebben we de "good old" mixer weer eens
gebruikt, omdat deze met een verlengsnoer tot bij
de tafel kon komen. Daar hadden we wat meer
ruimte en kon ik makkelijker foto's maken. Een
vrolijk stippentafelzeil maakte het feest kompleet.




Aangezien het deeg een half uur in de koelkast moest,
hadden we tijd voor een kopje thee en een soort mangodrankje
van de IKEA. Voor nog meer gezelligheid hebben we Max uit
haar hok gehaald en in de mand bij ons gezet. Het half uur was
zo vol gekletst. Gezellig samen genieten met thee erbij is altijd
goed.


Daarna was het weer tijd om verder te gaan met
deeg snijden en koekjes vormen. Volgens de verpakking
kon je acht koekjes maken met dit deeg, maar dan krijg je
wel erg grote koeken en daarom hebben wij de koekjes
wat kleiner gemaakt en hadden we uiteindelijk de dubbele
hoeveelheid. De koekjes werden in de oven gezet en gebakken. 




De koekjes zijn echt heerlijk voor bij de koffie,
de thee of zomaar tussendoor. De hele familie
zit er van te genieten. Het is dus niet alleen
heel gezellig om koekjes te maken, te bakken
én op te eten.
Zeker een aanrader!

groet,
Marijke

vrijdag 3 maart 2017

Tiny pleasures #7.


Keep a journal of your summer
Een dagboek bijhouden van je vakantie

Een dagboek bijhouden is iets dat ik een paar keer
heb geprobeerd. Niet speciaal van de vakantie, maar
gewoon in het dagelijks leven. Ik begon dan heel enthousiast.
Toch strandde het al vrij snel. Ik ben geen type om iedere
dag iets te schrijven, dacht ik altijd.
Na de geboorte van Tim ben ik met een dagboek begonnen
voor hem. In eerste instantie om bij te houden wat er allemaal
gedaan en gezegd werd met betrekking tot zijn klompvoeten.
Het was zoveel dat op mij afkwam en het ging over iets dat ik
erg belangrijk vond dat hij later te weten kwam. Voor hem.
Al snel begon ik er foto"s bij te plakken. En vervolgens ging
het boek over het dagelijkse leven, zijn ontwikkeling, wat we
allemaal deden, entreekaartjes werden er bij geplakt en
regelmatig een foto. Na twee jaar werd Lotte geboren en
kwam er een tweede dagboek bij. Ook bij haar schreef ik
alles op. Ik heb nooit echt iedere dag geschreven.
Ik kocht altijd van die dikke A4 blanco boeken met harde
kaft. Voor Tim de blauwe en voor Lotte eerst de rode en
later de groene. Tegen de tijd dat het boek vol was, was het
boek ongeveer anderhalf tot twee keer zo dik.
Als we op vakantie waren, moesten de boeken ook mee en
schreef ik wel iedere avond wat we die dag gedaan hadden
en waar we geweest waren. Inclusief plattegronden van het
gebied. Vaak liet ik ruimte open voor een foto die dan later
bij thuiskomst ingeplakt moest worden.
Ik ben ermee doorgegaan tot Tim 12 jaar en Lotte 10 jaar
oud was. Er zijn dus heel wat boeken vol geschreven en
geplakt die ze allebei op een dag gaan krijgen. Ik hoop dat
ze het leuk vinden. Het is een aardige beschrijven van hun
leventje en hun ontwikkeling. Ik heb het in ieder geval met
ontzettend veel plezier geschreven. 


groet,
Marijke