Het Design Museum in Den Bosch.

Een tijdje terug waren Richard en ik in het Design Museum

in Den Bosch waar twee tentoonstellingen waren. De eerste

was van Jean Cocteau, een fransman die allerlei verschillende

activiteiten deed zoals tekenaar, dichter, ontwerper etc.

Wij kregen het gevoel dat deze meneer moeite had met kiezen,

want zoveel kun je nooit tegelijk even goed doen. Wij vonden

het een hele aparte tentoonstelling, maar anderen vinden hem

een geweldige kunstenaar. Dat is het mooie van kunst, de een

vind het mooi en de ander niet.

Wat wij wel fantastisch vonden wan de tentoonstelling

van Thijs Wolzak; Human Interior. Hij maakte foto's van

mensen in hun interieur en door de audioset kon je steeds

de bewoner horen vertellen over zijn interieur. Echt

geweldig om te horen wat mensen van hun eigen interieur

vonden en hoe het zich zo gevormd heeft. Deze tentoonstelling

duurt nog tot 17 februari. Wij gaan kijken of we nog een

keer kunnen gaan, zo leuk vonden we hem.

Wij vinden het altijd leuk om musea te bezoeken. Kijken

naar dingen en er een verhaal bij denken of horen is altijd

vernieuwend. Regelmatig krijg je er ook energie van. Na

afloop gaan we dan ook altijd ergens gezellig koffie drinken.

Uitje compleet.

groet,

Marijke

Het Philipsmuseum.

Samen met Richard heb ik een bezoek gebracht aan het

Philipsmuseum in Eindhoven. Dat was erg leuk. We

gingen ver terug in de tijd, zeker met behulp van een

toneelstukje. Allerlei lampen, radio's, tv's, maar ook

huishoudapparaten, lp's en cassettebandjes. Het was

allemaal zo herkenbaar en daardoor ook zo leuk. Ook

de medische tak van Philips en de huidige tijd kwamen

aan bod. 

  

Zelfs bij de thee zat een Philipskoekje. Een lekkerdere

afsluiting was niet mogelijk. Het is toch altijd weer leuk

om een museum te bezoeken, want je word weer even

geprikkeld om na te denken over het onderwerp. Of zoals

hier over verleden, heden en toekomst.

groet,

Marijke

Manish Nai.

Deze week ben ik een weekje vrij, ik moest namelijk

overuren opmaken. Daardoor was ik op een doordeweekse

dag wat eigenlijk werkdag was,in het Noord Brabants Museum

voor de tentoonstelling van Manish Nai, een man uit India die

kunst maakt van gerecyclede materialen. Hij gebruikt katoen,

jute, metaal en krantenpapier. Dit perst hij in verschillende

vormen. Meestal wordt het uiteindelijk rond, vierkant of rechthoekig.

Het grootste kunstvoorwerp bestaat uit 400 stokken

met kledingstukken die gepest zijn in vierkanten vormen. 

 Ook lagen er vier vierkanten geperst staal op de grond,

waarbij twee vierkanten dikker waren dan de andere twee.

Indigoblauw jute geperst/ opgerold tot rechthoeken

of een cirkel.

Jute gespannen tot tien rechthoeken en bewerkt door

er draden uit te halen, volgens mij, waardoor er open

stukjes ontstaan die dan allemaal samen een soort

foto wordt van helmgras. 

 Een heleboel dobbelstenen gemaakt van kranten in

verschillende kleuren bij elkaar gebracht zodat het

 tien balken worden van ongeveer 60 dobbelstenen

breed en 6 dobbelstenen dik.

Ik vond het een mooie tentoonstelling en merkte

bij mijzelf dat ik ontzettend veel zin kreeg om iets

te gaan maken oftewel creatief bezig te zijn. Het

zag er ook allemaal (bijna allemaal) uit alsof je

het zelf ook bedacht zou kunnen hebben. Maar

kom maar eens op het idee.

Aangezien ik nog tijd over had, ben ik ook de andere

tentoonstelling gaan bekijken, maar al snel voelde ik

dat het blije, creatieve gevoel dat ik net had, nu ineens

aan het verdwijnen was. Zoiets had ik nog nooit gevoeld.

Ik ben weer terug gegaan naar de kunst van Manish

Nai en lette op dat ik met deze beelden in mijn hoofd

naar de uitgang kon lopen.

Ik ging uiteindelijk met een fijn gevoel weg.

groet,

Marijke

Museum Voorlinden.

Zondag ben ik met Richard naar het museum Voorlinden

in Wassenaar geweest. Een museum wat zegt "beleef

kunst, natuur en architectuur". Het is een museum dat pas

twee jaar open is, maar waar ik steeds vaker foto's van op

Instagram zag. Ik werd er door getriggerd om te gaan

kijken. Het museum heeft drie tentoonstellingen. De

eerst was een tijdelijk tentoonstelling "Stage of being".

De tweede tijdelijke tentoonstelling was van Wayne Thieband

en bestond uit allerlei schilderijen. Mooie, rustige schilderijen

van mensen of van taarten. Ik snap alleen nooit waarom

mensen op schilderijen dan nooit lachen. Ooit hoop ik te

begrijpen waarom.

De derde tentoonstelling was de permanente. Daar kwam

ik voor. De mini liftdeuren gingen echt open en dicht. De

tekst "where do I end and do you begin". Een kunstwerk

"through the wall" gemaakt van de deuren en kozijnen van

200 huizen uit een dorp in China waarbij binnen ook alle

200 lampen uit die huizen hingen. Een erg groot echtpaar

(twee keer zo groot als wij) zonnend op het strand onder

een parasol. Een enorm, cortenstalen sculptuur waar je

doorheen kunt lopen. Een kunstwerk dat precies lijkt op

een zwembad, wat betreft kleuren en trapje, je waant je

echt in het zwembad zonder nat te worden. En als laatste

grote ronden vormen gemaakt van fijn zand waardoor het

lijkt op een glazen pot met water erin.

Wat vonden we het mooi. Vooral de derde tentoonstelling

maakte erg veel indruk op ons. Gewoon door de bizarre

afmetingen, maar ook het herkenbare en ook soms wat

mysterieuze. Het gebouw was ook prachtig. Daarbij zag je

aan alle kanten door de enorme glazen ramen steeds een

prachtig aangelegde tuin. Inderdaad kunst, natuur en

architectuur. Vanuit het museum kon je buiten zo richting

strand lopen (althans zicht op de zee). Dat was een mooie

verbinding met de natuur. Dit was weer een museumbezoek

dat alle zintuigen heeft geprikkeld. Daar hou ik wel van.

Zeker de moeite waard om te bezoeken.

groet,

Marijke

De Pont

Zaterdag zijn Richard en ik samen naar Tilburg geweest

voor een paar boodschappen en een bezoekje aan

De Pont, een museum dat in een oude wolspinnerij zit.

Een museum in een mooi gebouw dus. Wij vinden het

leuk om af en toe een museum te bezoeken. En ook in

dit museum hangen weer doeken waarvan je denkt:

"dat kan ik ook maken" of "Is dat kunst".

Een uur nadat we het museum binnen kwamen was de

officiële opening van de tentoonstelling van Rineke Dijkstra.

Wij zijn natuurlijk gaan kijken, want we hadden dit nog

nooit meegemaakt. De tentoonstelling van Rineke bestaat

uit grote foto's, voornamelijk van kinderen. Losse foto's en

collages van een paar foto's die ze ieder jaar had genomen.

Zo krijg je een mooi beeld van opgroeiende kinderen. Ik

vond de foto's mooi gemaakt, alleen vond ik het erg

jammer dat de kinderen op de foto nooit lachte. Dat had

vast een reden, maar die heb ik nergens gelezen.

Na ons museumbezoek zijn we doorgereden naar de

Piushaven, een gegraven haven in Tilburg aan het

Wilhelminakanaal. Het is een leuke plek met gezellige

kroegjes en restaurantjes. We zijn natuurlijk gezellig

nog wat gaan drinken met z'n tweetjes aan het einde

van deze verrassende middag.

groet,

Marijke