Koekjes bakken

Het weekend zijn Lotte en ik, als afsluiting van

de vakantie koekjes gaan bakken. Ik had een

pak gezonde koeken gekocht om uit te proberen.

Lotte ging aan de slag met mixen, kneden en rollen.

Dit keer hebben we de "good old" mixer weer eens

gebruikt, omdat deze met een verlengsnoer tot bij

de tafel kon komen. Daar hadden we wat meer

ruimte en kon ik makkelijker foto's maken. Een

vrolijk stippentafelzeil maakte het feest kompleet.

Aangezien het deeg een half uur in de koelkast moest,

hadden we tijd voor een kopje thee en een soort mangodrankje

van de IKEA. Voor nog meer gezelligheid hebben we Max uit

haar hok gehaald en in de mand bij ons gezet. Het half uur was

zo vol gekletst. Gezellig samen genieten met thee erbij is altijd

goed.

Daarna was het weer tijd om verder te gaan met

deeg snijden en koekjes vormen. Volgens de verpakking

kon je acht koekjes maken met dit deeg, maar dan krijg je

wel erg grote koeken en daarom hebben wij de koekjes

wat kleiner gemaakt en hadden we uiteindelijk de dubbele

hoeveelheid. De koekjes werden in de oven gezet en gebakken. 

De koekjes zijn echt heerlijk voor bij de koffie,

de thee of zomaar tussendoor. De hele familie

zit er van te genieten. Het is dus niet alleen

heel gezellig om koekjes te maken, te bakken

én op te eten.

Zeker een aanrader!

groet,

Marijke

Tiny pleasures #7.

Keep a journal of your summer

Een dagboek bijhouden van je vakantie

Een dagboek bijhouden is iets dat ik een paar keer

heb geprobeerd. Niet speciaal van de vakantie, maar

gewoon in het dagelijks leven. Ik begon dan heel enthousiast.

Toch strandde het al vrij snel. Ik ben geen type om iedere

dag iets te schrijven, dacht ik altijd.

Na de geboorte van Tim ben ik met een dagboek begonnen

voor hem. In eerste instantie om bij te houden wat er allemaal

gedaan en gezegd werd met betrekking tot zijn klompvoeten.

Het was zoveel dat op mij afkwam en het ging over iets dat ik

erg belangrijk vond dat hij later te weten kwam. Voor hem.

Al snel begon ik er foto"s bij te plakken. En vervolgens ging

het boek over het dagelijkse leven, zijn ontwikkeling, wat we

allemaal deden, entreekaartjes werden er bij geplakt en

regelmatig een foto. Na twee jaar werd Lotte geboren en

kwam er een tweede dagboek bij. Ook bij haar schreef ik

alles op. Ik heb nooit echt iedere dag geschreven.

Ik kocht altijd van die dikke A4 blanco boeken met harde

kaft. Voor Tim de blauwe en voor Lotte eerst de rode en

later de groene. Tegen de tijd dat het boek vol was, was het

boek ongeveer anderhalf tot twee keer zo dik.

Als we op vakantie waren, moesten de boeken ook mee en

schreef ik wel iedere avond wat we die dag gedaan hadden

en waar we geweest waren. Inclusief plattegronden van het

gebied. Vaak liet ik ruimte open voor een foto die dan later

bij thuiskomst ingeplakt moest worden.

Ik ben ermee doorgegaan tot Tim 12 jaar en Lotte 10 jaar

oud was. Er zijn dus heel wat boeken vol geschreven en

geplakt die ze allebei op een dag gaan krijgen. Ik hoop dat

ze het leuk vinden. Het is een aardige beschrijven van hun

leventje en hun ontwikkeling. Ik heb het in ieder geval met

ontzettend veel plezier geschreven. 

groet,

Marijke

Grenzen verleggen.

Gistermiddag ben ik gaan wandelen in de Oisterwijkse

bossen en vennen. Dat is op zich niet bijzonder, want dat

doe ik wel vaker. Wat het wel bijzonder maakte, was dat ik

in mijn eentje ging wandelen. Ik had een dag vrij en de rest

van de familie was werken / met oma op stap / carnaval vieren.

Ik had zin om te gaan wandelen, maar dat doe ik meestal

met Richard, het gezin of met een vriendin. En als ik alleen

ga dan is het een rondje dorp of een wandeling naar het

kasteel in de buurt. Ik ben dus een grens gaan verleggen,

want eigenlijk vind het helemaal niets om alleen door het

bos te wandelen. 

Toch heb ik het gedaan. Ik heb een dik uur en ruim 5500 stappen

(volgens mijn stappenteller) gelopen. Het eerste kwartier was

paraplu op / paraplu af, maar daarna heb ik de paraplu

alleen nog maar op gehad.

De regendruppels maakten verschillend lawaai op de paraplu.

Soms een licht geritsel, maar vaker een vrij hard lawaai.

Ik ben begonnen met een verhard stuk fietspad, maar toch

ben ik het bos ingegaan.  Regelmatig heb ik me mezelf

afgevraagd hoe ik het vond. Gek eigenlijk. Toch merkte ik dat

ik het niet de hele tijd fijn vond, maar dat het ook goed was.

Bang om te verdwalen was ik niet, omdat ik wel ergens ben

gaan wandelen waar ik de weg wel ken. Daarbij beschik ik

over een goed oriëntatievermogen. Het kwam allemaal goed. 

  

Ik had de auto op de parkeerplaats van Groot Speijck gezet

zodat ik na de wandeling een kop thee kon drinken. En dat

was ook een onderdeel van de ervaring, want wanneer zit ik

nu alleen in een café thee te drinken? Nooit! Eerst heb ik

een tijdje om mij heen zitten kijken, maar daarna ben ik een

tijdschrift gaan lezen. Het was even raar, maar ook dit was

goed.

Ik heb dus gedeeltelijk een grens verlegd, want ik vond het

niet de hele tijd prettig. Maar dan kun je je afvragen of het

de hele tijd goed moet zijn? Wel weet ik dat ik dit vaker ga

doen alleen, maar dan zou het fijn zijn als het weer iets beter

mee zou werken en er een lekker zonnetje staat.

Conclusie; een mens is nooit te oud om grenzen te verleggen.

groet,

Marijke

Winterbloesem.

Bij mij thuis staat in de voortuin een struik

waarvan ik geen idee heb hoe hij heet. Dus

als iemand het wel weet, hoor ik het graag.

Deze struik is de enige in onze tuin die in de

winter een soort bloemetjes heeft. Het zijn

mooie bloemetjes in verschillende rose-tinten.

In de winter staat de struik te bloeien en in

de lente komen er allemaal bladeren aan

die blijven hangen tot de herfst. Alleen

bladeren, geen bloemen of iets anders.

De struik zit bomvol met bladeren. Op zich

vind ik dat altijd mooi, maar ik mis de

rose-bloemetjes wel altijd. De grote

bladeren geven ons wel altijd veel privacy.

Ik ben helemaal geen wintermens, want

ik heb best wel een hekel aan de kou en

zo. Maar deze lieve bloemetjes geven de

winter wel altijd kleur voor mij. Misschien

hou ik toch een klein beetje van de winter.

Eigenlijk geven ze mij aan dat de lente er

aan zit te komen. Jippie.Ik vind het fijn dat

wij deze struik in onze tuin hebben staan.

Het is echt genieten als ik uit het raam kijk.

Misschien hebben jullie ook wel een mooie

struik voor de deur staan. Geniet er van.

groet,

Marijke

Dick Bruna.

Eind vorige week is Dick Bruna, de geestelijk vader van

Nijntje, het beroemdste konijntje ter wereld overleden. Hij had

een mooie leeftijd, maar toch. Ik vind het wel heel jammer,

want het was een bijzondere man, een lieve man.   

Door de jaren heen heb ik veel boekjes verzameld en gekregen

van Nijntje. Het zijn geweldige boekjes met leuke verhaaltjes

een eenvoudige tekeningen. Dick Bruna wist met een paar

strepen heel veel te zegen. Het ziet er eenvoudig uit, maar

heeft heel veel kracht. Hij noemde dat "de kracht van

de eenvoud".

Zijn boeken zijn in meer dan 50 talen vertaald en ik

heb een Frans en een Engels boekje.

  

Voor mij was het mooiste mijn persoonlijke ontmoeting met

Dick Bruna zelf. Toen ik namelijk bezig was met de

kinderaantekening als verpleegkundige schreef ik een

scriptie over kangoeroeën met te vroeg geboren kinderen.

Ik kocht het boek waar Dick Bruna ook tekeningen voor had

 gemaakt, "Ik heb een zusje maar ik mag er alleen maar naar kijken"

In het boek staat ook een stuk over kangoeroeën. Mischien,

dacht ik, heeft Dick Bruna daar tekeningen voor gemaakt

die toch niet in het boek zijn geplaatst. Ik schreef hem een

brief daarover. Tot mijn verbazing kreeg ik een brief terug

waarin hij schreef dat die tekeningen er niet waren, maar dat

hij er graag eentje voor mij wilde maken. Echt waar?

Op een mooie zaterdagochtend ging ik met de trein van

Groningen naar Utrecht en ontmoete hem in zijn atelier.

Nadat we eerst hadden thee gedronken, moest ik alles

vertellen over de kangoeroemethode zodat hij zich een beeld

ervan kon vormen. Heel naïef dacht ik dat hij dan zo een

tekening kon maken, maar dat had ik verkeerd. Hij ging er

rustig aan werken en een paar weken later kreeg ik een kaart

thuis gestuurd (rechts op onderstaande foto) met een

prachtige tekening die de voorkant van mijn scriptie

heel bijzonder maakte.

Het was een prachtige, bijzondere ontmoeting.

Daarom was ik extra verdrietig toen ik het nieuws van zijn

overlijden hoorde. Ik moest meteen terug denken aan de

gezellige en bijzondere man die ik ontmoet heb, ook al was

dat zesentwintig jaar geleden.

Rust zacht, lieve Dick Bruna.

groet,

Marijke

Een wandeling door een groot natuurgebied.

Het was vandaag lekker weer om te wandelen,

niet zo'n lekker zonnetje als gisteren, maar ook prima.

Vandaag gingen we naar de de Roovertsche Leij. 

Eén van de dertig Natuurpoorten van Brabant. Het

is een natuurgebied dat eigenlijk bestaat uit vijf

natuurgebieden die aan elkaar grenzen. Het gebied

ligt net onder Goirle, vlak onder Tilburg. In ons mooie

Brabant.

 

Het was een hele afwisselende wandeling langs

bos, heide, weilanden en een meanderende Leije.

We liepen ongeveer vijf en een halve kilometer

over heerlijke paden, over hele smalle bruggetjes

en door allerlei poortjes. Ondertussen liepen we

gezellig te kletsen en luisterden we naar allerlei

vogeltjes. Ik vind het altijd zo jammer dat ik niet

zo goed weet hoe de vogels heten die ik hoor.

Natuurlijk wel de specht en zo, maar de meesten

niet. Misschien een idee voor een cursus???

Maar dan kunnen we ook een bomencursus doen,

want daar is ook nog veel te leren.

Natuurlijk hebben we de wandeling afgesloten

met een kop thee/ warme chocolademelk in

het schitterende restaurant van de

Roovertsche Leij. Ze noemen dat ontspanning

na inspanning. En dat hadden we verdiend.

We gaan hier zeker terugkomen.

Fijne week allemaal,

groet,

Marijke

Tiny pleasures #6.

Een lucht vol schaapjeswolken.

Het is heerlijk om naar de wolken te kijken. Het

liefst rustig in een stoel of liggend in het gras.

Het moet dan wel mooi weer zijn, niet in een

jaargetijde als deze. Dan is de lucht namelijk

meestal grauw. Behalve afgelopen woensdag toen

was het heerlijk en zag ik heel veel schaapjeswolken.

In de zomer heb je vaker een mooie blauwe lucht

en ook wolken in de vorm van schaapjes.

Dan zijn ze zo gebobbeld als plukken watten. Als je

goed kijkt, zie je zelfs allerlei dieren in de wolken,

maar daar ben ik niet zo goed in. Ik geniet gewoon

van het mooie weer en van de lucht. 

Kijken naar de lucht is rustgevend, althans voor mij.

Ik geloof dat er zelfs een club of zoiets is waar je lid

van kunt worden en waar iedereen gek is op wolken.

Dat lijkt mij heel bijzonder zo'n wolkenclub. 

Kijken naar de lucht doe je als je wilt weten wat voor

weer het is, of het droog blijft of dat het gaat regenen

of stormen, maar het heerlijkste is in de tuin in een

tuinstoel zittend met iets te drinken en je voeten op

een bankje. En dan naar de wolken kijken. Ze bewegen

en drijven dan over. Dat is leuk om te volgen. Ook

veranderen ze steeds van vorm en ook de kleur heeft

verschillende tinten wit, witter, witste. Op vakantie

kan ik tijden naar de lucht, de wolken en het weer

kijken. Het mooiste vind ik het als we op vakantie zijn

in de bergen. Daar kan de lucht namelijk iedere vijf

minuten anders zijn. Heel mooi, maar ook heel donker

en verraderlijk. Dat laatste is niet zo leuk. 

Geef mij maar lekker weer met mooie blauwe

lucht, gezellige wolken en relaxed zitten in de tuin.

Fijn weekend allemaal,

groet,

Marijke