Follow by Email

donderdag 6 april 2017

Aardperen.



Bij ons in de buurt, net buiten het dorp, fietsten we langs
een boerderij waar buiten een oude tuinstoel stond met
daarop een krat met aardperen. Ik had er werkelijk nog
nooit van gehoord en had ook geen idee wat het precies
waren. Je kon de aardperen gratis meenemen en het
advies was: schillen, koken en opeten.
Nu ben ik altijd wel in voor iets nieuws, dus wij namen er
een aantal mee naar huis en ik ging googelen wat het nu
eigenlijk waren. Daarbij vond ik:

De aardpeer is een zonnebloemachtige (Heliantus tuberosus),
 die oorspronkelijk uit Noord-Amerika afkomstig is. In Nederland
 blijkt deze groente ook uitstekend te groeien. Soms wordt hij
zelfs als onkruid bestempeld. Boven de grond ontwikkelen
 aardperen stengels van wel drie meter hoog, en gele bloemen
 die duidelijk verwant zijn aan zonnebloemen. Het loof is evenwel
 niet eetbaar; de aardpeer wordt gehouden om zijn wortelknollen.

Ook las ik ergens dat je deze vergeten groenten moest
schillen en vervolgens in water met citroensap moest leggen,
zodat ze niet zouden verkleuren. Dat heb ik gedaan en
vervolgens in stukjes gesneden en gekookt.




Natuurlijk kun je er van alles mee doen in gerechten, maar ik
koos ervoor om ze naturel te proeven. Dat proeven hebben
we allemaal gedaan. Het was wat vreemd, wat notig en
eigenlijk best wel lekker.
Het is toch geweldig om dat zo op deze manier uit te proberen.
Met z'n allen iets nieuws uit te proberen en dan met samen
keuren en er iets van vinden. De aardperen werden goed
gekeurd, maar hoefden niet een wekelijks maaltijdonderdeel
te worden. Maar we hebben wel iets nieuws geleerd.
groet,
Marijke

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen